Op 13 juli 1990 klimt de dan 10-jarige Louis achter op de fiets van zijn grote zus Angelique, dan 19 jaar oud. Ze zijn op zoek naar hun moeder en fietsen rond in het Limburgse dorpje Stein, waar ze wonen. Bij de Weg van Elsloo naar Groot Meers laat Angelique haar broertje achter, omdat ze naar een afspraak met een vriendin moet. Louis struikelt als hij van de fiets stapt, haalt zijn knieën open, en strompelt huilend terug naar huis. Het is de laatste keer dat hij zijn grote zus ziet.

Een moeilijke jeugd

Louis en Angelique komen uit een kwetsbaar gezin, hun vader dronk veel en hun moeder had moeite met de zorg voor de twee kinderen. Angelique, die zelf onder toezicht van een gezinsvoogd stond, nam haar kleine broertje daarom veel onder haar hoede. Ze beschermde hem en nam het voor hem op.

De dag dat Angelique verdween voelde voor Louis alsof hij plotseling zijn moeder verloor. De gezinssituatie maakte ook dat de vermissing van Angelique niet meteen prioriteit kreeg bij de politie, omdat ze weleens eerder was weggelopen van huis.

“Toen Angelique niet thuiskwam, is mijn moeder dezelfde avond nog naar het politiebureau gegaan om Angelique als vermist op te geven. Alleen ja, de politie nam het niet zo nauw en zei: ‘Angelique komt wel terug’. Volgens hen zou ze weggelopen zijn. Het werd echt niet serieus genomen”, vertelt Louis.

Het zou inderdaad nog even duren voordat de politie serieus rekening hield met een misdrijf. In berichten in het Limburgs Dagblad van 14 augustus 1990 en 14 maart 1991 wordt vermeld dat de politie vermoedt dat Angelique is weggelopen. Op 13 februari 1992 is de toon veranderd: "Wij hebben geen idee wat er met Angelique Hendrix is gebeurd. Aanvankelijk hadden wij zo onze twijfels, maar inmiddels zijn die wel verdwenen," zegt een woordvoerder in dezelfde krant.

Al snel belandde Louis van de regen in de drup. Twee weken na de verdwijning van zijn zus werd hij door zijn thuissituatie ook nog eens uit huis geplaatst, naar een internaat in Roermond. “Dus je krijgt klap na klap.”

Jarenlange zoektocht

In de jaren na de verdwijning blijft het gezin naar Angelique zoeken. Ze speuren alles af: de oevers langs het nabijgelegen Julianakanaal en het gebied tussen Urmond en Maastricht. En ze zoeken de media op: Tros Vermist, Opsporing Verzocht, en recent nog de Peter R. de Vries-foundation vragen aandacht voor de zaak van Angelique.

Een tweede vermissing

In 1996, 6 jaar later, wordt het dorp wéér opgeschrikt door een vermissingszaak. Uitgerekend de vriendin waar Angelique in 1990 naar op weg was, Mirjam Verboort, verdwijnt. Twee jaar later, op 17 januari 1998, vinden spelende kinderen haar resten terug bij de haven in Stein.

De politie neemt de moord op Mirjam mee in het onderzoek naar Angelique, maar vindt geen verband tussen de verdwijningen van de twee vriendinnen. Ook in de zaak van Mirjam is de dader nog altijd niet gevonden. “Ik denk echt dat deze zaken met elkaar te maken hebben. Dat kan gewoon niet anders”, zegt Louis.

Een nachtmerriescenario

In 2024, 34 jaar na de vermissing, krijgt Louis een telefoontje van de recherche. Het nieuws: er is een DNA-match voor Angelique met een schedel die in België is gevonden. Het scenario waar hij al jaren bang voor was, wordt werkelijkheid.

De klap komt nog harder aan als blijkt dat de schedel al 33 jaar geleden is gevonden. In 1991, nauwelijks een jaar na de verdwijning van Angelique, vinden een vader en zijn twee kinderen de schedel in natuurgebied Maasmechelen, een paar kilometer over de grens. De vondst werd in de daaropvolgende decennia nooit aan de vermissing van Angelique verbonden.

Schedel vernietigd

Dat komt omdat het onderzoek naar DNA in de jaren ’90 nog in de kinderschoenen stond. Pas in 2012 kon er een DNA-profiel worden afgenomen van de schedel, zodat het mogelijk werd om op zoek te gaan naar matches. België was destijds echter nog niet aangesloten op de internationale databanken van Interpol, dus een match met een Nederlandse cold case zat er niet in.

Pas in 2024 werd duidelijk dat het om de schedel van Angelique ging, toen het na een wetswijziging mogelijk werd om over de grens te vergelijken.

Maar Louis en zijn familie krijgen nog een klap te verwerken. De gevonden schedel blijkt in 2020 al te zijn vernietigd. In een reactie aan de VRT vertelt het Parket Luik van het Belgische Openbaar Ministerie, waar de schedel werd bewaard, dat dit kon gebeuren door “een verkeerde interpretatie van de richtlijn op het bewaren van bewijsmateriaal”. Op vragen van Pointer over hoe dit precies kon gebeuren wil het Parket niet reageren.

“Ik vind het dieptreurig. Hoe kan dat in godsnaam gebeuren, menselijke resten weggooien? Dat doe je toch niet?” vraagt Louis zich af. Hij kan er niet bij dat de zaak na 36 jaar nog niet is opgelost, en vraagt zich af hoe het kan dat er vanuit België kennelijk nooit eerder contact met Nederland is gezocht over een schedel die zo vlak over de grens werd gevonden.

In een reactie aan Pointer geeft het Parket van Hasselt, waar de schedel was gevonden, aan dat er een uitgebreid gesprek is geweest met Louis, en dat daarin al zijn vragen beantwoord zijn. Zij gaan verder niet in op vragen over de samenwerking met de Nederlandse politie. Het Nederlandse OM benadrukt dat België en Nederland altijd hebben samengewerkt in het onderzoek, en dat deze samenwerking als goed is ervaren.

‘De grootste pijn is de onduidelijkheid’

Inmiddels is het nog steeds gissen naar een dader. Het gemis en de onzekerheid over wat er met zijn zus is gebeurd, maar ook de manier waarop het politieonderzoek verlopen is, hebben bij Louis diepe littekens achtergelaten.

“Ik heb nergens zin meer in, geen levenslust meer. Kan bijna niet meer eten. Stress maakt me helemaal kapot. Ook de onzekerheid over waar de rest van haar lichaam is en wie de dader is. Het is gewoon bizar dat het na 36 jaar nog niet is opgelost.”

Het leven van Louis staat nog altijd volledig in het teken van de zoektocht naar Angelique. Hij worstelt met mentale problemen, leeft vooral ’s nachts en kijkt alle televisieprogramma’s over moordzaken die hij maar kan vinden, in de hoop dat hij een link kan leggen met de verdwijning van Angelique.

Komt er een doorbraak?

Hoewel na al die jaren de mogelijkheid bestaat dat de dader niet meer leeft, blijft Louis toch hopen op een doorbraak, ook voor zijn ouders. Zijn vader Pie kreeg gezondheidsproblemen en overleed het afgelopen jaar. En ook voor zijn moeder Mia begint te tijd te dringen, ziet Louis.

“Wie heeft het gedaan en waarom, en waar is het lichaam? Dat wil ik terug hebben. Ook voor mijn moeder. Ik hoop dat zij nog kan meemaken dat het lichaam terugkomt.”

Een steen langs de weg

Het enige wat Louis nog heeft van zijn zus is een platte steen in het gras naast de weg, dichtbij de grensovergang. Daarop staat de vinddatum van haar schedel, en bovenop liggen een foto van Angelique en een verse bos bloemen. Bijna elke dag komt hij langs, alleen, of met zijn moeder, om het schoon te maken en erop toe te zien dat niemand iets weghaalt, terwijl hij blijft hopen dat hij zijn zus ooit nog een waardig graf kan geven.

“Ik hoop dat er toch nog mensen zijn die gaan nadenken, die informatie hebben die ze kunnen delen.”

Weet jij iets over de vermissing van Angelique Hendrix? Neem dan contact op met de politie: https://www.politie.nl/contact/tip-geven.html