Op 3 november 2025 fietst Noah na schooltijd naar huis, wanneer twee jongens op een fatbike en een elektrische fiets naast hem komen rijden. Noah: “Ze filmden me met een telefoon en maakten vreemde opmerkingen.” Even lijkt de situatie voorbij wanneer de jongens een andere kant op gaan.

Maar niet veel later duiken ze opnieuw op. Ze rijden Noah klem, waardoor hij tegen een afvalcontainer botst en ten val komt. Noah is nog altijd zeer emotioneel wanneer hij terugdenkt aan dit moment: "Ik viel op het gras en ze sprongen meteen boven op me. Ze bleven me maar schoppen en slaan. Er stonden ook nog andere kinderen omheen te kijken. Ik had geluk dat ik een helm op had. Die heeft me misschien wel gered."

Volgens zijn moeder voorkwam een toevallige voorbijganger dat het nog erger werd. Roos: "Een vrouw die op een scooter langsreed heeft ingegrepen. Daardoor stopten de jongens uiteindelijk met het schoppen en slaan van mijn zoon."

Zichtbaar letsel en PTSS

Voor Roos was het confronterend om haar zoon na de mishandeling te zien. "Het was verschrikkelijk. Hij had bulten op zijn hoofd, armen en benen en zat onder het bloed. Daarnaast had hij erge hoofdpijn en was duizelig. Later werd hoofdletsel en een hersenschudding vastgesteld.

De gevolgen zijn volgens haar nog iedere dag voelbaar. "Deze mishandeling beheerst ons leven. Het hele gezin lijdt eronder, maar voor Noah is het natuurlijk het zwaarst. Hij durft nauwelijks nog naar buiten en is wegens zijn letsel uitgevallen op school. De vele opmerkingen van leerlingen die hem dagelijks herinneren aan de mishandeling, zorgen ervoor dat hij mentaal niet goed herstelt. School is een onveilige plek geworden. Noah volgt nu traumatherapie bij een psycholoog voor PTSS-klachten."

Aangifte

Naderhand doen Noah en zijn moeder Roos aangifte bij de politie. Maar na enige tijd krijgen ze via hun advocaat te horen dat de zaak vanwege capaciteitsproblemen niet in behandeling wordt genomen. Zijn moeder is verbijsterd en vinden dat hem onrecht wordt aangedaan.

Roos: "De mishandeling is al erg genoeg. Op het moment dat je hoort dat de politie helemaal niets met de aangifte doet, zakt alle hoop die je nog had weg. Je klampt je vast aan het idee dat er gerechtigheid komt voor je kind. Dat de politie niets doet, maakt me ontzettend boos.

Daders zouden bekend zijn

Volgens Roos zijn er voldoende aanknopingspunten voor een onderzoek. “Tijdens de aanval raakte Noah kort buiten bewustzijn en realiseerde zich wegens shockreactie amper wat er was gebeurd. Alles was op dat moment een grote waas. Toen later alles indaalde, besefte hij dat hij deze jongens wel degelijk kende. Bovendien is er een belangrijke getuige, een vrouw die heeft ingegrepen. Er zijn wel degelijk aanknopingspunten voor onderzoek.”

Het vertrouwen van Roos in politie en justitie heeft een flinke deuk opgelopen. "Middels onze advocaat hebben we bezwaar gemaakt bij het Openbaar Ministerie. Nu is het afwachten wat daarmee gebeurt. Al kan dat nog lang duren, want we kregen te horen dat ook daar capaciteitsproblemen zijn.”

Verhuizen naar het buitenland

Intussen voelt het gezin zich zo onveilig dat het heeft besloten naar het buitenland te verhuizen. Roos: "We wonen in een klein dorp waar iedereen elkaar kent. Noah wordt voortdurend geconfronteerd met wat er is gebeurd. Ook in de twee omliggende steden wordt hij telkens nageroepen wanneer we daar even met hem zijn. We vermoeden dat de mishandeling is gefilmd en dat de beelden onder kinderen zijn verspreid." Noah: “Ik krijg op straat opmerkingen van kinderen die ik niet ken, maar zij mij wel.”

"De wens om ooit te emigreren leefde al langer, maar dat was eigenlijk een plan voor de verre toekomst. Door alles wat er is gebeurd, hebben we besloten dat naar voren te halen. Ons huis is inmiddels verkocht. We hopen voor Noah een veilige omgeving te vinden waar hij niet langer wordt gepest en waar hij zich weer veilig en gelukkig kan voelen."

Meer weten over dit verhaal? Kijk dan Pointer, op donderdag 27 augustus om 21:15 uur op NPO 2.