Voor Alex Hadida (19) is bewegen lange tijd geen vanzelfsprekend onderdeel van zijn leven. Hij groeit op boven de snackbar van zijn ouders en krijgt regelmatig ongezond eten uit dit eethuis voorgeschoteld. Tegelijkertijd ontbreekt het thuis volledig aan beweging.

“Er werd bij ons niet gesport en mijn ouders stimuleerden dat ook niet. En geld voor een sportclub hadden ze ook niet”, vertelt hij. “Ik zat vooral binnen en wist eigenlijk niet beter.”

Na schooltijd zit Alex meestal achter een scherm. Hij kijkt films, gamet en eet tussendoor ongezonde dingen. “Er werd thuis wel eens gekookt, maar niet echt gezond. Wat er beneden in de snackbar werd verkocht, lag ook vaak op mijn bord”, zegt hij. “Ik was een soort klikobak waar alles inging. Grote hoeveelheden snoep haalde ik zo uit de winkel en at ik in een keer op.”

School als gemiste kans

Op de basisschool krijgt Alex wel gym, maar ook daar komt hij nauwelijks in beweging. “Ik had flink wat overgewicht en had daardoor moeite met bewegen. Ik was daardoor helemaal niet goed in sporten. Ik werd ook altijd als laatste gekozen in een team omdat ik niet behendig genoeg was.”

Sinds enkele jaren is de dynamische schooldag in opkomst. Steeds meer basisscholen laten kinderen tijdens de lesuren bewegen. Een zo genoemd beweegtussendoortje na een uur stilzitten. Doel is om zo te zorgen dat kinderen beter in hun vel zitten. Het bevordert de concentratie en stimuleert kinderen om meer te bewegen.

Volgens Alex had zo’n dynamische school voor hem een verschil kunnen maken. “Als op mijn school meer aandacht was geweest voor voldoende beweging, had dat mij echt geholpen. Dan was ik misschien eerder actief geworden.”

Pesten en isolement

Al kunnen zijn ouders een sportclub niet of nauwelijks betalen, toch bezoekt Alex een keer de plaatselijke voetbalclub om te kijken of het iets voor hem is. Het wordt een pijnlijke ervaring.

“Ik werd meteen door de kinderen uitgelachen om hoe ik eruitzag. En dat voetballen ging mij ook niet goed af, ik kon er helemaal niets van. Ik had ook een hele slechte conditie en was heel snel buiten adem.”

Alex trekt zich steeds meer terug en zijn overgewicht leidt tot sociaal isolement. Hij heeft weinig tot geen vrienden en krijgt steeds meer te maken met pesterijen en vooroordelen. “Als je dik bent, denken mensen dat je lui bent of dat je niet voor jezelf zorgt. Dat deed veel met me. Al moet ik ook wel toegeven dat ik erbij liep als een zwerver. Ik zorgde niet goed voor mezelf. Ik zweette veel en kreeg opmerkingen dat ik stonk.” Alex raakt in een sombere periode en kampt met donkere gedachten. “Ik zag het leven op een gegeven moment niet meer zitten. Dat was een hele nare tijd waar niet graag aan terugdenk.”

Levensgevaar

Alex is twaalf jaar oud wanneer hij onder behandeling komt bij kinderarts Felix Kreier. Hij weegt op dat moment 145 kilo bij een lengte van 1,65 meter en krijgt te maken met ernstige leververvetting. Jaren van weinig bewegen eisen hun tol. “Ik was er heel slecht aan toe. De bloedwaarden die ik had waren zelfs levensbedreigend. Er moest echt iets gebeuren anders zou het wel eens niet goed met mij kunnen aflopen.”

Er volgt een behandel traject. Alex krijgt een afslank medicijn voorgeschreven maar alleen medicatie is niet voldoende, hij moet ook zijn leefstijl drastisch veranderen. “Ik moest niet alleen anders gaan eten, maar juist ook veel meer gaan bewegen.”

Beweging als keerpunt

Voor het eerst wordt beweging een vast onderdeel van zijn leven. Alex begint met trainen bij een sportschool en bouwt dat langzaam op. Inmiddels sport hij twee keer per week onder begeleiding van een coach.

De resultaten zijn zichtbaar. In 2 jaar tijd valt hij 30 kilo af en zijn conditie verbetert sterk. “Ik voel me fitter en heb meer energie. Ook heb ik zoveel meer zelfvertrouwen gekregen. Ik voel me best gelukkig nu. Mijn doel is om onder de 100 kilo te komen. Als dat lukt ga ik dat vieren door ritueel al mijn oude kleren te verbranden.”

Meer weten over bewegingsarmoede onder jonge kinderen? Kijk dan Pointer, op 7 mei om 21:15 uur op NPO 2.