Ryanne (echte naam bekend bij redactie) belandt in 2021 voor vier maanden in vrouwengevangenis Ter Peel. De reden dat zij moet zitten, is volgens haar dat ze belangrijke informatie voor de politie heeft achtergehouden om een kind in haar omgeving te beschermen.

Niet lang na haar aankomst in Ter Peel geeft Ryanne aan dat ze veel pijn heeft in haar haar onderrug. Ze is slecht ter been en heeft moeite met zitten en liggen. “Maar ik werd in eerste instantie niet serieus genomen", vertelt Ryanne. Uiteindelijk mag Ryanne langs de gevangenisarts voor onderzoek naar haar onderlichaam. Maar nog voordat zij de uitslag van het onderzoek heeft gekregen – van wat later een blaasontsteking blijkt te zijn – brengen de gevangenisbewakers haar dagelijks medicatie die zij niet kent. “Ik kreeg zonder te vragen verschillende pillen van gevangenisbewakers. Ik vroeg aan ze: ‘waar is dit voor?’ Maar dat wisten zij ook niet.”

Ondertussen wordt de pijn in Ryanne haar onderlichaam steeds erger: ze kan geen trappen meer lopen en de veters van haar schoenen niet meer strikken. Maar daar hadden de gevangenisbewakers volgens haar geen boodschap aan: “De pijn valt vast mee”, kreeg ze meerdere keren te horen.

Morfinespuit

Tot Ryanne op een dag wakker wordt met hevige pijn in haar lichaam – achteraf constateert het ziekenhuis dat ze ook nog nierstenen heeft. “Ik dacht dat ik een hartaanval kreeg." Na bijna drie uur wachten komt er medische hulp. “Toen kreeg ik twee paracetamol en een injectie met diclofenac, een sterke pijnstiller.”

Wanneer ze later die dag weer naar de arts moet voor controle, krijgt ze een tweede injectie toegediend. Ryanne gaat ervan uit dat dit weer diclofenac is, maar na de injectie voelt ze zich direct niet goed. “Ik kreeg overal jeuk en kan me nog weinig herinneren van die dag”. De injectie blijkt geen diclofenac te zijn, maar een middel waar Ryanne allergisch voor is: “Zonder dat ik het wist, zat er een morfinespuit in mijn been.”

“Ik gaf nog net geen groen licht”

Op een gegeven moment gebruikt Ryanne vier tot vijf verschillende medicijnen per dag. Van pijnstillers en opiaten tot plastabletten. Ryanne heeft door het gebruik van deze medicatie minder last van haar onderlichaam, maar de pijn is nog niet verdwenen. Ze valt ook regelmatig flauw. “Mijn lichaam trok al die medicatie niet, de pijn ging ook niet weg en voelde me elke dag ellendig.” 

De arts constateert ook dat Ryanne haar bloeddruk te hoog is, en schrijft hiervoor weer een ander type pil voor: “Ik gaf nog net geen groen licht van de hoeveelheid pillen, maar het scheelde niet veel.” In de avond krijgt Ryanne ook nog slaaptabletten aangeboden. Maar die neemt ze niet aan. De gevangenisbewaarders zeggen: "Hier krijgt iedereen slaapmedicatie, jij hebt dat ook nodig. Je hebt zoveel pijn omdat je lichaam rust nodig heeft."

Geen krukken gezien

Nadat Ryanne vier maanden in de gevangenis heeft gezeten, wordt ze doorverwezen naar het ziekenhuis voor de blijvende pijn in haar lichaam. Daar komt ze tot een akelige ontdekking: haar rechterheup blijkt ernstig aangetast door een zware vorm van artrose.

Ryanne krijgt te horen dat deze problematiek al langer speelt, terwijl zij gedurende haar tijd in de gevangenis nooit een diagnose hiervoor heeft gekregen. “De gevangenisarts had tijdens je voorgaande scans moeten zien dat je heup er zo slecht aan toe is”, zegt de ziekenhuisarts tegen Ryanne. Ze krijgt krukken om haar rechterbeen te ontlasten en verdere belasting te vermijden. De verpleegkundigen vertellen haar: “Als je eerder op krukken was gaan lopen, was de pijn waarschijnlijk een stuk minder geweest.” Maar krukken heeft Ryanne nooit gezien. “Ik snap dat ze iemand die 120 dagen in detentie zit geen nieuwe heup geven want het is een zware operatie. Maar ze hadden mij op zijn minst kunnen ontlasten van die pijn.”

Na haar ziekenhuisbezoek verwijst de orthopeed haar direct door en na drie weken heeft ze een nieuwe heup. “Toen ik mijn nieuwe heup kreeg, was de pijn in mijn onderlichaam vrijwel meteen weg", vertelt Ryanne.

Anti-pillen

Dat is inmiddels een aantal jaar geleden. Terugkijkend op haar tijd in de gevangenis, is Ryanne nog steeds geschrokken van de zorg in de gevangenis: “Het enige wat ik kreeg was medicatie, terwijl ik zelf nooit om iets heb gevraagd.” “Ik heb sterk het gevoel dat ze dachten: geef haar gewoon wat pillen in plaats van echte zorg, dan zal ze ook wel stil zijn.” 

Zodra Ryanne thuis is, zet ze haar medicatie direct aan de kant. “Ik ben redelijk anti-pillen en slik ze niet graag.” Ze is niet van plan om ooit nog zoveel medicijnen te gebruiken: "Ik slaap liever twee nachten slecht, dan dat ik weer die troep in mijn lichaam gooi.”

We hebben vrouwengevangenis Ter Peel om een reactie gevraagd op het verhaal van Ryanne, maar zij geven aan niet te kunnen ingaan op individuele casussen.